تبلیغات
ترجمه مقاله و پروژه های دانشجویی - از تاریخ و تجربه دیگران عبرت بگیریم

ترجمه مقاله و پروژه های دانشجویی

ترجمه تخصصی انگلیسی به فارسی مقاله و متن, در رشته های مدیریت, اقتصاد و حسابداری

نویسنده : sinister
تاریخ : پنجشنبه 14 دی 1396 04:46 ق.ظ


از تاریخ و تجربه دیگران عبرت بگیریم
چشم انداز آینده سازمان فضایی ایران 
در گفت وگو با سیروس برزو

گفتگو از: محمدرضا سیدیان*
سازمان فضایی ایران، در دوره یی با انتشار اخبار خوش، مردم ما را به وجد آورده بود اما اكنون مدت ها از آن زمان گذشته ولی سازمان فضایی هیچ خبر تازه یی منتشر نكرده است. به همین دلیل برخی ناظران، سازمان فضایی ایران را به كم كاری متهم می كنند، برخی دیگر نیز مدعی شدند سازمان فضایی به بیراه می رود و برخی دیگر می گویند این سازمان باید در اولویت های خود تجدیدنظر كند. برای آشنا شدن با وضعیت كنونی و چشم انداز آینده این سازمان، با سیروس برزو، یكی از روزنامه نگاران علمی پیشكسوت ایران كه چندین جلد كتاب در حوزه فناوری فضایی تالیف كرده است، گفت وگو كردیم.

    در سال های اخیر برخی كارشناسان هوافضا، به عملكرد سازمان فضایی ایران انتقادهای بسیاری دارند. خلاصه و چكیده این انتقادها چیست؟
    انتقادهای مختلفی به سازمان فضایی ایران شده و می شود كه بسیاری از آنها در حقیقت نقدهای ریشه یی نیست. اینكه چرا سازمان فضایی در زمینه اعزام انسان به فضا نیرو صرف می كند، چرا میمون به فضا فرستاد اما در زمینه فرستادن ماهواره، كند كار می كند یا چرا خودش با بهره گیری از زیرمجموعه هایش، وارد عمل شده و كارها را به دانشگاه ها واگذار نمی كند و ایراد و انتقادهایی از این دست، مشكل اصلی این سازمان نیست. مشكل اینجا است كه اصولاسازمان فضایی یك تشكیلات راهبردی است یا تشریفاتی؟ مسلما هیچ كارشناسی سازمان فضایی را یك تشكیلات تشریفاتی نمی داند و اگر راهبردی است، چرا ظرف 10 سال پس از به وجود آمدنش، چند بار رییس و مسوول عوض می كند و سال های سال است كه با هدایت سرپرست و قائم مقام اداره می شود. از سوی دیگر، هر چند وقت یك بار در شرف از همپاشی و تقسیم شدن اركان آن و انتقال به ارگان ها و سازمان های دیگر است. طبق سند جامع توسعه هوافضای كشور (كه توسط شورای عالی فضایی ایران و به دنبال آن شورای عالی انقلاب فرهنگی به تصویب رسیده است)، مدیریت انجام كارهای بزرگی همچون رساندن ایران به جایگاه اول منطقه در تسخیر فضا، انجام ماموریت های فضایی سرنشین دار و قرار دادن انسان در مدار، طراحی، ساخت، پرتاب و بهره برداری از ماهواره در مدار زمین آهنگ و موارد بزرگ دیگری از این دست، به سازمان فضایی ایران واگذار شده است. حال این تشكیلات كه مرتبا دچار تغییر و تحولات است، چگونه خواهد توانست به اهدافی چنان بالاو دشوار برسد؟
    
    شما به عنوان كارشناس تاریخ فضانوردی و روزنامه نگار پرسابقه این حوزه، بگویید چه كار كنیم تا سازمان فضایی ایران مانند سازمان فضایی كشورهای پیشرفته، جایگاه درخوری داشته باشد و در نهایت هم بتواند دستاوردهای ارزشمندی برای كشورمان به ارمغان بیاورد؟
    مسوولان باید تكلیف خود را با این سازمان روشن كنند. یا به كلی پرونده را ببندند یا با اتخاذ سیاستی روشن و دادن توانمندی ها، امكانات و اختیارات لازم به این تشكیلات، زمینه یی را فراهم آورند كه این سازمان بتواند با نیروی متناسب، در جهت خواست های كشور حركت كند. به نظر من، سازمان فضایی جمهوری اسلامی ایران در مرحله اول باید رییسی در حد معاونت ریاست جمهوری داشته باشد كه با قدرت و بدون درگیر شدن با موانع كوچك و بزرگ و بروكراسی فلج كننده، كار را پیش ببرد. در مرحله بعد، از تجزیه شدن سازمان و انجام حركات موازی كه به مدیریت مركزی و یكپارچگی سازمان صدمه جبران ناپذیری خواهد زد، جلوگیری كند.
    دلیل اولیه عقب ماندگی امریكایی ها در برنامه های فضایی، موازی كاری بود. همه ما می دانیم كه بعد از جنگ جهانی دوم، تقریبا تمام توان موشكی آلمان نازی از جمله مهم ترین مهندسان و دانشمندان موشكی، به دست امریكایی ها افتاد. اما رقابت بین ارگان های مختلف، كار پیشرفت فناوری فضایی را كند كرد. اما روس ها با وجود سهم اندك از غنایم موشكی، به دلیل متمركز كردن فعالیت ها، توانستند خیلی زودتر به فضا دسترسی پیدا كنند و بسیاری از افتخارات فضانوردی از جمله پرتاب نخستین ماهواره و نخستین انسان از آن خود كنند. ما باید از تاریخ و تجربه دیگران عبرت بگیریم. به جای رقابت بین ارگان ها، همپارچگی به وجود آوریم و در جهت تقویت فناوری فضایی، به طرف یك مدیریت مركزی توانمند پیش برویم. سازمان فضایی ایران باید با انسجام كامل و داشتن توانمندی هایی در سطح یك تشكیلات راهبردی، بدون دغدغه به پیش برود تا بتواند طی 10سال آینده، بدون توجه به تغییر و تحولات سیاسی جامعه، ایران را بر اساس اسناد بالادستی (كه به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی نیز رسیده است)، به جایگاه اول منطقه در تسخیر فضا برساند.
    
    ترویج علم و به ویژه علوم فضایی در ایران متولی خاصی ندارد. برای آشنا ساختن مردم با این حوزه ها، چه كارهایی می توان كرد؟
    بله، ترویج علم متولی خاصی ندارد زیرا علم بسیار گسترده است و شاخه های متعدد دارد. اما به همین نسبت متولیان زیاد و پراكنده یی هم دارد. هر یك از دستگاه های كشور و به ویژه ارگان های مختلفی كه به شكلی به فناوری و دانش مربوط می شوند، وظیفه دارند در راستای كاری كه به عهده گرفته اند، مروج علم یا فناوری مربوطه باشند. به طور مثال سازمان حفاظت محیط زیست، باید در زمینه بالابردن دانش مردم در محدوده محیط زیست تلاش كند. در زمینه علوم و فناوری فضایی هم سازمان فضایی مسوولیت دارد. متاسفانه این سازمان در انجام وظایف خود برای ترویج فناوری فضایی كوتاهی كرده است.
    
    به نظر شما آموزش وپرورش و صداوسیما در این زمینه چه وظایفی برعهده دارند؟
    در مورد این دو نهاد باید عرض كنم كه آنها مسوولیت تاریخی خود در زمینه ترویج دانش فضایی و درك جایگاه ایران در این فناوری را به كلی فراموش كرده اند. وزارت آموزش وپرورش وظیفه یی بالاتر از ترویج دارد و موظف به تعلیم و آموزش دانش آموزان در زمینه علوم و فنون است. در بند 6 ماده 2 قانون اهداف و وظایف وزارت آموزش و پرورش به صراحت آمده است: «ایجاد زمینه های لازم برای حفظ و تداوم استقلال فرهنگی، اقتصادی و سیاسی از طریق آشنا ساختن دانش آموزان با علوم و فنون و صنایع و حرف مورد نیاز جامعه، براساس اولویت های موجود در كشور.» همچنین «فراهم آوردن مبانی و زمینه های فراگیری علوم نظری، فرد را از طریق تقویت روحیه استدلال و تفكر با مبادی علوم و فنون آشنا و او را برای طی مدارج عالیه آماده می سازد.» به عنوان وظیفه قانونی وزارت آموزش و پرورش ذكر شده است. اما با وجود این تاكیدها، هنوز هم اثری از تعلیم كه هیچ، از ترویج هم نه در كتاب های درسی می بینیم و نه در دیگر كتاب ها و مجله هایی كه توسط آموزش و پرورش منتشر می شود. با آنكه نخستین ماهواره حدود 6 سال قبل در مدار قرار گرفت و به دنبال آن تا امروز ماهواره های مختلف و محموله زیستی توسط كارشناسان ما به فضا پرتاب شده است، عكس العمل وزارت آموزش و پرورش در نشریات رشد، كتاب های منتشر شده در انتشارات مدرسه و در كتاب های درسی چه بوده است؟ ظاهرا مسوولان این وزارتخانه یا از بند 6 ماده 2 قانون اهداف و وظایف وزارت آموزش و پرورش بی خبر هستند یا رعایت این قانون را جزو وظایف خود نمی دانند. البته بنده بنا به سابقه چند دهه كار در آموزش و پرورش و شناخت عمیقی كه از این وزارتخانه دارم، می دانم كه مشكل آنتن های فرسوده و زنگ زده این وزارتخانه و همچنین بنیاد در هم ریخته آن، توانایی دریافت به موقع امواج ناشی از حركت عظیم پرتاب ماهواره و دیگر فعالیت های فضایی ایران را ندارد. در مورد صدا و سیما هم متاسفانه باید گفت این تشكیلات چنان پیله یی به دور خودش تنیده كه اصولاحرف مردم و جریاناتی كه در كشور می گذرد، به جز از دریچه سیاست، قابل عبور نیست. در اساسنامه این سازمان و در مورد نقش ارشادی و آگاهی دهنده آن آمده است كه صدا و سیما باید «با بهره گیری از خلاقیت های هنری و اندیشه های پربار، به آموزش فرهنگی، سیاسی، اجتماعی، علمی، فنی و هنری و بالابردن سطح آگاهی و دانش جامعه بپردازد.» طبیعتا ترویج علم در دسته «بالابردن سطح آگاهی و دانش جامعه» می گنجد. با توجه به اینكه دستیابی به فضا به عنوان یكی از اهداف راهبردی ایران به حساب می آید، صدا و سیما، چه اقدامی برای توسعه و بالابردن سطح آگاهی و دانش جامعه در زمینه فناوری فضایی برداشته است؟ طی 6 سال گذشته، به جز تعداد بسیار اندكی برنامه های مناسبتی كه تعدادش به انگشتان یك دست هم نمی رسد، چند میزگرد، برنامه آموزشی، برنامه ترویجی، گفت وگوی علمی و نظایر آن در جهت ارتقای آگاهی آحاد ملت در زمینه فناوری فضایی تولید و پخش كرده است.
    
    شما روند پیشرفت های فضایی ایران را چگونه می بینید؟
    من احساس می كنم تغییرات سیاسی كشور، روند رو به جلوی فعالیت های فضایی را تا حدودی دچار كندی حركت كرده است. در گذشته برخی مسوولان و صاحبنظران در مورد توسعه فناوری فضایی، با قاطعیت بسیار اظهارنظر می كردند به طوری كه من در برخی موارد، احساس ترس داشتم كه مثلادر مورد نخستین پرواز فضایی یك ایرانی با سفینه ساخت ایران چنین با قاطعیت صحبت می كنند. همان موقع هم می گفتم این گونه با قاطعیت در مورد زمان بندی توسعه فضانوردی صحبت نكنید زیرا با تغییر دولت ها، امكان دارد این علاقه ها كم و زیاد شود. اما در پاسخ می گفتند با توجه به تصویب سند برنامه توسعه هوا فضای كشور توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی، تغییر دولت ها نمی تواند در این حركت تاثیر بگذارد. اما اینك ظاهرا آن اشتیاق و التهاب دیده نمی شود.
   
    شاید در میان دلایل این كند شدن، دو نكته دارای اهمیت باشد: اول اینكه آیا اصولاهزینه كردن در زمینه فضانوردی برای كشور سود دارد؟ به عبارت ساده تر برای مردم آب و نان می شود؟ دوم اینكه آیا فعالیت در این زمینه باعث نمی شود كشورهایی مثل امریكا حساس شوند و دردسرهای بیشتری برای ما تولید كنند، همچنان كه در زمینه فعالیت های هسته یی صلح آمیز مشكل آفریده اند؟
    در مورد بخش اول سوال تان باید بگویم كه اتفاقا فعالیت های فضایی حتما برای مردم آب و نان می شود. ما با استفاده از فناوری فضایی می توانیم در رشته های مختلف از جمله پزشكی، كشاورزی، صنایع مختلف، آموزش و پرورش و غیره، سودهای سرشاری را به جامعه برسانیم و بسیاری از كمبودها را برطرف كنیم. بحث فواید فضانوردی، مقوله یی با دامنه بسیار وسیع است كه نه در حد یك مقاله بلكه در اندازه كتابی با چند هزار صفحه است. ان شاءالله اگر فرصت شد می توانیم در زمانی دیگر درباره آن به طور اختصاصی صحبت كنیم. اما در این مورد كه فعالیت در زمینه فضانوردی مثل انرژی هسته یی باعث ایجاد حساسیت می شود باید عرض كنم مشكل ایران با سردمداران امریكا، یك مساله سیاسی است كه با تعطیل شدن توسعه علمی كشور ختم نمی شود. اگر روزی ما تمامی فعالیت های علمی اعم از هسته و فضایی، نانو، داروسازی، كارها در زمینه های دیگر از این قبیل را تعطیل و در ایران تنها سیب زمینی بكاریم اما استقلال و موقعیت سیاسی خود را حفظ كنیم، امریكا باز هم خواهد گفت سیب زمینی نشاسته دارد و این ماده عامل چاقی و مرگ و میرهای زیادی در جهان است و باید ایران از این كار كه سلامت جامعه جهانی را به خطر می اندازد، دست بكشد!
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر